Δημοσχάκης Αναστάσιος

“Καλή Πάστα” – Άρθρο στην “δημοκρατία” για τον Αν. Δημοσχάκη

Στο χθεσινό (23/2) φύλλο της εφημερίδας “δημοκρατία”, καθώς και στο διαδικτυακό της site, δημοσιεύτηκε άρθρο του δημοσιογράφου κ. Μανώλη Κοττάκη αναφορικά με τον Βουλευτή Έβρου και Επίτιμου Αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ. Αν. Δημοσχάκη και τις εμπειρίες του ως Αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ., όπως αυτές αποτυπώνονται στο βιβλίο του “Από τον Έβρο… Στην Κατεχάκη”.

Ακολουθεί το άρθρο:

Oι εμπειρίες του πρώην αρχηγού της Αστυνομίας Τ. Δημοσχάκη μέσα από το βιβλίο του

Διαβάζω αυτές τις ημέρες το βιβλίο του αρχηγού Τάσου Δημοσχάκη «Από τον Εβρο στην Κατεχάκη» (εκδόσεις Πληθώρα). Ο νυν βουλευτής-τομεάρχης Απόδημου Ελληνισμού της Ν.Δ. υπήρξε ο πρώτος αξιωματικός με καταγωγή από τη βόρεια Ελλάδα που κατάφερε να φθάσει μέχρι την κορυφή της ιεραρχίας των Σωμάτων Ασφαλείας από συστάσεως ελληνικού κράτους – τόσο αξιοκρατικά δομήθηκε το Δημόσιο. Είναι επίσης ο πρώτος αρχηγός της Αστυνομίας που εκλέχθηκε βουλευτής. Τέλος, είναι ο πρώτος αρχηγός που κάνει βιβλίο τις εμπειρίες του και τις μοιράζεται. Βρίσκω ενδιαφέρουσα την αφήγησή του για τρεις λόγους:

Ο πρώτος αφορά την τρέχουσα συγκυρία. Ο Δημοσχάκης περιγράφει όλη τη διαδρομή του στο Σώμα, από διοικητής Τροχαίας Κηφισιάς και γενικός επιθεωρητής Στερεάς, έως επιτελάρχης υπεύθυνος για την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων και αρχηγός της Αστυνομίας στην ταραγμένη διετία 2006-2008. Ο επιτελικός αξιωματικός πρέπει να μαθαίνει όλα τα πόστα και όχι να εγκλωβίζεται σε μία διεύθυνση. Η σύγκριση με την υπόθεση Σφακιανάκη είναι μοιραία και δείχνει την παθογένεια της διοίκησης. Καταρχάς, διότι στην περίπτωση αυτή ταυτίστηκε το μέλλον μιας νευραλγικής υπηρεσίας με ένα πρόσωπο – θεσμικά απαράδεκτο. Επειτα, διότι ο περί ου ο λόγος αρνήθηκε να διοικήσει ανθρώπους (κλάδος) αντί για υπολογιστές.

Ο δεύτερος λόγος που καθιστά επιβεβλημένη την ανάγνωση του βιβλίου του κ. Δημοσχάκη είναι η συνειδητοποίηση του πόσο ξεχαρβαλωμένη χώρα ήμασταν από τα χρόνια της ευημερίας. Οι περιγραφές του για το μπαράζ κινητοποιήσεων -23 ανά ημέρα στο κέντρο της Αθήνας τότε-, για το πώς απετράπη η ψήφιση νομοθετικού πλαισίου για τις διαδηλώσεις, για την επιχείρηση κατά της ανομίας στα Ζωνιανά, για τις εξεγέρσεις στις φυλακές, για το οπλοστάσιο στα γραφεία συνδέσμων ποδοσφαιρικών ομάδων, για την άρνηση τηλεοπτικών σταθμών να προβάλουν τα δολοφονικά όπλα που έφεραν αντιεξουσιαστές στις πορείες πείθουν ότι τελούσαμε υπό κοινωνική χρεοκοπία από τους καλούς καιρούς.

Ο τρίτος λόγος είναι η ανάγκη για διορατικότητα. Την πρώτη ημέρα που ανέλαβε αρχηγός της Αστυνομίας, ο Δημοσχάκης ρωτήθηκε από τον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης Βύρωνα Πολύδωρα ποιο είναι το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της χώρας. Ο Εβρίτης αξιωματικός απάντησε: «Η λαθρομετανάστευση». Τα στοιχεία «φώναζαν» (2005: 66.351 παράνομοι μετανάστες, 2007: 112.364). Η δε αποκάλυψή του ότι τα ελικόπτερα της Frontex, που επιτηρούσαν το Αιγαίο μετά τη συμφωνία Καραμανλή – Παυλόπουλου – Ε.Ε., έδιωχναν τα τουρκικά μαχητικά, γιατί θεωρούσαν ότι παραβιάζονται τα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης, δείχνουν πόσο μπροστά έβλεπε ο Καραμανλής, ότι διασφάλιζε τα εθνικά συμφέροντα. Το βιβλίο Δημοσχάκη δείχνει, τέλος, κάτι που ξέρω από πείρα: Πόσο καλή πάστα ανθρώπων είναι οι Θρακιώτες.